juli07.jpg)
KUNSTESTAFETTE
(De finale 4 )
Marathon van twintig maanden kunst
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ede Stad 8 november 2006
Kunstwerk 1
De Edese Post 6 december 2006
Kunstwerk 2
E l l y v a n W e e r d e n b u r g
(meer info over Elly van Weerdenburg)
“Het cynische beeld, dat Flip van Wijngaarden schetste van de nabije toekomst ten aanzien van het heidelandschap heeft mij opgewekt gestimuleerd tot het maken van deze hond, die in zijn eentje een kudde schapen bewaakt en zodoende een stukje rijk verleden bewaart.
Ziehier de Veluwezee met het Ginkeleiland. Het Ginkeleiland is ontstaan na de grote overstroming in 2050. Thans is het eiland, eigendom van het openluchtmuseum en wordt het gebruikt om het “Heideschaap” een inmiddels beschermde diersoort, zijn oorspronkelijke plek op een stukje behouden heidegrond te gunnen. Deze schapen werden in het rijke verleden bewaakt en geweid door de herder met zijn hond. De hond hield de kudde bijeen op bevel van de herder. Een bekende familie waar schaapherders uit voortkwamen was de familie van de Brandhof. Zij vormden, samen met de kudde, eeuwenlang een vertrouwd en romantisch beeld, dat zo kenmerkend was voor de Veluwe.
Nu neemt een speciaal afgerichte hond deze taak over. De mopshond is geleerd schapen te bewaken en zo gauw een schaap te water raakt, het dier te redden door uit zijn bootje te springen en het schaap weer naar het droge te brengen. Een ode aan de Ginkelseheide en zijn schaapskudde van weleer!”
Kunstwerk 3
Yoke Ferwerda
Kunstenaars van Platform Edese Kunstenaars PEK reageren op elkaar in een speciaal kunstproject. Gedurende twintig maanden wordt een serie kunstwerken vervaardigd in ‘estafette’: het ene kunstwerk vormt de aanleiding voor het volgende. Een element uit het laatste werk zal terugkomen in het nieuwe werkstuk. De kunstwerken worden tentoongesteld in de etalage van een leegstaand winkelpand aan de Vendelstraat, tegenover de achteringang van Boek en Buro. Iedere maand hangt er een nieuw kunstwerk. Meer informatie: www.pek-ede.nl.
Het kunstwerk voor februari 2007 is gemaakt door kunstenaar Yoke Ferwerda. Zij maakte een schildering als reactie op het kunstobject van Elly van Weerdenburg, dat een hond verbeeldt die vanuit een bootje een kudde schapen bewaakt die op een eiland staan.
Yoke Ferwerda over haar kunstwerk:
“De twee eilanden van Elly van Weerdenburg deden mij sterk denken aan
het thema ‘het van elkaar gescheiden zijn’. Het bootje met de hond
drijft verder weg van het eiland met de schaapjes. Ach... zielig, ze hebben
(visueel tenminste) totaal geen contact met elkaar.
In onze taal is het woord
‘eiland’ een synoniem geworden voor het begrip eenzaamheid, of wel
het alleen zijn, geen contact hebben.
Bij het maken van dit werk heb ik gedacht aan een stad, omdat mensen daar ook
wat anoniem kunnen zijn. Het weer is een beetje mistig, ook al zo stil. De
figuur die hier woont is dat ook, want er hangt een eenzaam kledingstuk op het
balkonnetje. Is de onderbroek zelf ook eenzaam? Wie woont daar? Is het
een man of een vrouw? Hoe komt die straat zo leeg? Is het oorlog geworden,
is er iemand dood, of is het gewoon een vrolijke studente die daar woont?
Het is fijn wanneer een kunstwerk vragen stelt en de antwoorden niet geeft.”
Techniek: fotografie en acrylverf.
Ede Stad 7 februari 2007
Kunstwerk 4
Marian Mijnhardt & Trijn
Romein
Kunstenaars van Platform Edese Kunstenaars
PEK reageren op elkaar in een speciaal kunstproject. Gedurende twintig maanden
wordt een serie kunstwerken vervaardigd in ‘estafette’: het ene
kunstwerk vormt de aanleiding voor de volgende. Een element uit het laatste
werk zal terugkomen in het nieuwe werkstuk.
Marian Mijnhardt en Trijn Romein maakten als vervolg op het schilderij ‘Helemaal
Alleen’ van Yoke Ferwerda de installatie ‘Onke Sok’. Het ene
eenzame kledingstuk aan de waslijn van Ferwerda heeft hen geïnspireerd.
Sokken raken kwijt. Hoe vaak blijkt
niet na een wasbeurt dat er weer eens een sok spoorloos is verdwenen? Er is
een woord voor de sok die in zijn eentje overblijft: onke sok. Het woord ‘onk’
komt oorspronkelijk uit het Zaans en betekent ‘incompleet’, ‘loos’
en ‘eenzaam’.
Is er een sokken-etend monster dat de helft van alle sokken verdonkeremaand?
Is er een geheime plaats waar de verdwenen sokken liggen te wachten? De onke
sokken blijven liggen in de hoop dat de ander nog eens opduikt. IJdele hoop…
Eén eenzame sok blijft altijd alleen achter. Marian Mijnhardt bewaart
al jaren onke sokken omdat ze zich verbaast over het fenomeen van de verdwijnende
sokken. De Mijnhardt-sokkenberg groeit en vormde de basis voor de fotoserie
van deze installatie.
De foto’s portretteren 23 onke
sokken. Een schilderij van Marian Mijnhardt en een tekening van Trijn Romein
maken de reeks compleet. Zoals je sokken bij elkaar zoekt, zo rubriceerden de
kunstenaars de sokken zorgvuldig in rijen van vijf. Een sok trek je vaak als
laatste uit voor je naar bed gaat. Hij staat voor bescherming, warme voeten.
Hij slijt snel en zit je dicht op de huid.
(Sponsor fotoserie: Foto Riezebos uit Harskamp.)
De kunstestafette worden tentoongesteld in de etalage van een leegstaand winkelpand aan de Vendelstraat, tegenover de achteringang van Boek en Buro. Iedere maand hangt er een nieuw kunstwerk. Meer informatie: www.pek-ede.nl.
Ede Stad 7 maart 2007
Kunstwerk 5
De kunstestafette wordt tentoongesteld
in de etalage van een leegstaand winkelpand aan de Vendelstraat, tegenover de
achteringang van Boek en Buro. Iedere maand hangt er een nieuw kunstwerk. Meer
informatie over Jan van Leeuwen is te vinden op website http://members.chello.nl/j.leeuwen63.
Kunstwerk 6
Mart van der Hiele
De PEK-estafette gaat voort. Oude Sok volgde op Onke Sok. Nu is letterlijk
het woord aan een speciale gast: Mart van der Hiele. Het foto- en tekenwerk
van Marian Mijnhardt, Jan van Leeuwen en Trijn Romein, dat de afgelopen twee
maanden in de etalage aan de Vendelstraat te zien was, inspireerde de dichter
tot het kunstwerk van de maand mei.
Een foto van minnekozende bejaarden,
die al jaren in zijn achterhoofd rondspookte, gaf aanleiding tot het gedicht
Paarvorming, dat hij vervolgens met joekels van letters op een grote plaat stempelde.
De kernregels geeft hij alvast prijs maar voor het hele vers moet men gewoon
even langslopen:
We zijn wat laat op liefde
gekomen,
het lag aan het weer en de doden.
“Bij poëzie is de layout
heel belangrijk: het lettertype, de manier waarop de tekst is afgedrukt, de
bladspiegel – ze hebben allemaal hun eigen onvervangbare rol en zeggingskracht,”
vindt Mart van
der Hiele. Als dichter wijdt hij zich aan ‘het kleine vers waar je onverhoeds
in tuimelt.’ Zijn ideale gedicht combineert verstaanbaarheid met dubbelzinnigheid
en daar blijft hij eindeloos naar op zoek. “Taal schept minstens zoveel
verwarring als duidelijkheid en dat zie ik graag uitvergroot terug in een gedicht
dat je bij de strot grijpt, zonder dat je precies helder krijgt waarom.”
Hij publiceert al een aantal jaren in het tijdschrift Liter. Werk van Van der Hiele verscheen ook in poëziepunt.gl en diverse verzamelbundels. Donderdag 24 mei geeft hij acte de présence in Café Dante in Buitenzorg. Een bundel met vijftig gedichten, getiteld Een engel in de rug is in voorbereiding. Naast poëzie schrijft hij essays, kritieken en korte verhalen. Hij is enthousiast supporter van PEK, evenals van het Kunst-in-de-Kerkproject Ede, waaraan hij verschillende keren meewerkte.
Ede Stad 2 mei 2007
Kunstwerk
7
Jeroen Hissel
Kunstenaars van Platform Edese Kunstenaars PEK reageren op elkaar in een speciaal kunstproject. Gedurende twintig maanden wordt een serie kunstwerken vervaardigd in ‘estafette’: het ene kunstwerk vormt de aanleiding voor het volgende. Een element uit het laatste werk zal terugkomen in het nieuwe werkstuk. Jeroen Hissel maakte voor de maand juni een foto als reactie op het gedicht ‘Paarvorming’ van Mart van der Hiele.
Fotograaf Jeroen Hissel heeft een fascinatie voor pantomimespelers. Zij kunnen zonder te spreken een verhaal uitbeelden en communiceren met alleen lichaam, mimiek en handen. Het is een taal, die voor iedereen te begrijpen is. Naar aanleiding van het gedicht ‘Paarvorming’ van Mart van der Hiele maakte Hissel een foto van een koppel pantomimespelers. De oorspronkelijke foto heeft hij bewerkt. De achtergrond is weggelaten en Hissel heeft de pantomimespelers zelf meer contrast gegeven waardoor zij los van hun omgeving komen te staan. Dit geeft een vervreemdend effect en roept een bepaalde sfeer op.
De kunstestafette worden tentoongesteld in de etalage van een leegstaand winkelpand aan de Vendelstraat, tegenover de achteringang van boekwinkel Boek en Buro. Iedere maand hangt er een nieuw kunstwerk.
Ede Stad 6 juni 2007
Betty Tielkemeijer
In de PEK-etalage aan
de Vendelstraat is in de maand juli een object te zien van beeldend kunstenaar
Betty Tielkemeijer uit Utrecht. Zij neemt als gast deel aan de kunstestafette
van het Platform Edese Kunstenaars. In de keten van kunstwerken volgt haar kunstwerk
op de foto ‘Pantomimespelers’ van Jeroen Hissel.
Betty Tielkemeijer studeerde in 2005 af aan de Nieuwe Academie in Utrecht. Zij
maakt beelden van stof, gecombineerd met diverse voorwerpen en materialen. Het
nieuwe werk dat zij in de PEK-etalage tentoonstelt, is geïnspireerd op
mensen die zij ‘nomaden in de welvarende samenleving’ noemt. Mensen
die zich om wat voor reden dan ook niet kunnen of willen voegen in een maatschappelijk
stramien. Je ziet ze buiten in portieken, nissen, in parken of in hutjes op
verlaten terrein. Ze verplaatsen zich, houden zich schuil, zoeken geen contact.
Het beeld is gemaakt van stof en wekt de indruk een mens te zijn. De handen
zijn opgebouwd uit stukjes aan elkaar genaaide stof, ze vertellen het verhaal
van kou, kwetsbaarheid en overleven. Maar de menselijke figuur op het bankje
blijkt een pop, wat een sterk vervreemdend effect heeft op de toeschouwer en
zijn omgeving.
De kunstestafette worden tentoongesteld in de etalage van een leegstaand winkelpand
aan de Vendelstraat, tegenover de achteringang van boekwinkel Boek en Buro.
Meer van Betty Tielkemeijer:
Belangstelling voor mensen, menselijke levensfasen, mensen in andere culturen vormen de grondslag voor het werk van Betty Tielkemeijer. Lange tijd heeft ze getekend en geschilderd. Tijdens de opleiding aan de Nieuwe Akademie te Utrecht werd duidelijk dat ruimtelijk werken haar meer mogelijkheid gaf mensen uit te beelden. Door poppen te maken van stof en kleding komt ‘menselijkheid’ veel dichterbij: kledingstukken worden op de menselijke huid gedragen en stof doet denken aan huid. Deze ‘huid’ wordt opgebouwd door met de hand aan elkaar genaaide stukjes stof inclusief de rafels, de naden en onderdelen van een gewezen kledingstuk .Door het weefsel, de kleuren en motieven wordt een beeld opgeroepen van leeftijd, geslacht of cultuur. Samen met de toegevoegde voorwerpen vertellen ze het verhaal van de mens in zijn kwetsbaarheid, onafheid, versletenheid, vermoeidheid, geslotenheid…De beelden zijn niet realistisch maar wel onmiddellijk herkenbaar. Ze roepen vaak een direkte reactie op bij de toeschouwer.
Ede Stad 4 juli 2007
… reageert met zijn tekening
‘Nowaden’ op de ‘Nomade…’ van Betty Tielkemeijer.
Nomaden zijn volgens Jan Vosman niet alleen te vinden binnen de stadsmuren.
Ook in de vrije natuur tref je deze figuren aan. Zelfs op de Waddenzee, waar
ze zich niet schuilhouden en wel contact zoeken met de enkele andere aanwezigen.
Alleen, daar heten ze geen nomaden, maar Nowaden. Ze wachten op het juiste tij
om hun reis naar de horizon voort te zetten.
Jan Vosman staat het liefst als waarnemer aan de zijlijn van het dagelijks leven. Hij reageert op alles wat aan hem voorbij trekt met dan eens een glimlach, dan eens een grimlach. Hij wil zijn verbazing en verwondering op de kijker overbrengen in enigszins absurde, fantasierijke, fijn uitgewerkte pentekeningen.
Ede Stad 5 sep 2007
Eveline Kieskamp en Ine Boeijen
Trudy
van Eijk-Soeters en Marieke Bouman
In de PEK-etalage aan de Vendelstraat
is in de maand november een kunstinstallatie te zien van de beeldend kunstenaars
Trudy van Eijk-Soeters en Marieke Bouman. Zij reageren op het werk ‘Gewaad’
van Eveline Kieskamp en Ine Boeijen, een metafoor voor bescherming en beschutting,
verbonden met foto’s die verwijzen naar emotionele herinneringen.
In de kunstinstallatie van Trudy van Eijk-Soeters en Marieke Bouman zijn herinneringen eveneens een centraal gegeven. Herinneringen aan kunstuitingen in het verleden: literatuur, muziek en beeldende kunst. Met hun werk in de PEK-etalage willen de kunstenaars de aandacht vestigen op de geschiedenis van wat vroeger “De Schone Kunsten” werd genoemd, als hommage aan de nalatenschap van de vele kunstenaars. De wielen in het werk staan symbool voor de snelheid waarmee de kunst zich ontwikkelt.
Huidige kunstuitingen zijn letterlijk niet meer zo “schoon”. De twee PEK-kunstenaars wijzen met hun installatie op de afval die wordt gecreëerd door het gebruik van moderne materialen en technieken, van chemicaliën tot computers, van verf tot verpakkingsmateriaal. Met de verruiming van de vrije tijd is kunstbeoefening in de laatste decennia gigantisch gegroeid. Er worden veel materialen en middelen gebruikt, die niet vanzelf in de natuur worden afgebroken.
De kunstestafette wordt tentoongesteld
in de etalage van een leegstaand winkelpand aan de Vendelstraat, tegenover de
achteringang van boekwinkel Boek en Buro. Kunstenaars van Platform Edese kunstenaars
PEK reageren op elkaar in een speciaal kunstproject. Gedurende twintig maanden
wordt een serie kunstwerken vervaardigd in ‘estafette’: het ene
kunstwerk vormt de aanleiding voor het volgende.
Ede Stad 7 november 2007
In de PEK-etalage aan de Vendelstaat is in de maand december het kunstwerk ‘Kruispunten’ te zien van beeldend kunstenaar José van Loon. Zij reageert op de installatie ‘Schone Kunsten’ van Trudy van Eijk-Soeters en Marieke Bouman, over de nalatenschap, inclusief afval, van vele kunstenaars. Van Loon houdt zich bezig met textielkunst, vilt en wol. In ‘Kruispunten’ borduurt zij letterlijk verder in de kunstestafette van het Platform Edese Kunstenaars PEK.
Het werk ‘Kruispunten’
is geïnspireerd op het levenspad dat ieder mens - ook de kunstenaar - gaat.
Het gaat José van Loon enerzijds om iemands persoonlijke levensweg, maar
anderzijds om zijn plaats in de geschiedenis, de mens in de loop van de Tijd.
Wat levert het leven op? Mooie of nare herinneringen, wel of geen kunstwerken,
nalatenschap, afval. Wel of geen contact met jezelf, andere mensen of de natuur…
Iedereen komt op punten in het leven waar keuzes worden gemaakt. Links- of rechtsaf,
toeval of geen toeval, een beschut moment of een bedreigend moment. Kruispunten
die alléén of samen met anderen genomen moeten worden.
José van Loon verwerkte deze
gedachten in een serie van elf sjaals. Het zijn draagbare sjaals die je omslaat
om je te beschutten en die je verwarmen in het dagelijkse leven. De sjaals zijn
gemaakt van chiffonzijde met ingevilte schapenwol en hier en daar extra ongesponnen
zijde.
‘Kruispunten’ bestaat uit een horizontaal en verticaal lijnenspel,
met kruispunten en raakvlakken, hier en daar een ‘huisje’ ter beschutting,
een belangrijk ‘punt’, een plotselinge ‘onderbreking’,
een vage ‘mist’, een tere ‘wolk’, een zijdezacht ‘moment’.
Ede Stad 5 december 2007
In de PEK etalage aan de Vendelstraat is in de maand januari een kunstwerk te zien van tekenaar en beeldhouwer Mirjam Oskam – Van Beekum. Mirjam toont een deel van haar serie beelden ‘Inside –Outside’. Zij reageert op het werk ‘Kruispunten’ van José van Loon, dat bestaat uit twee sjaals. Het steenharde materiaal dat Mirjam gebruikt, staat in scherp contrast met de zachtheid van de soepele chiffonzijde van Van Loon.
De kunstenaar plaatst ruwe, ongeglazuurde, witte keramiek naast de zwarte, doorzichtige sjaals. Zo op het eerste gezicht zijn het twee werelden die niets gemeenschappelijks hebben. Maar naar inhoud en onderwerp blijken er veel raakvlakken te zijn tussen het werk van de beide kunstenaars.
Oskam’s beelden hebben vaak als thema ‘ontmoeting – omstrengeling – verbondenheid’. Maar ook juist het tegenovergestelde ‘aantrekken – afstoten’. Zij begint, tekenend, met de mens in de vorm waarin hij zich laat zien. Door intens te kijken en snelle lijnen te zetten, probeert zij de essentie van de mensfiguur te pakken. Bij de beeldenserie ‘Inside-Outside’ gaat de kunstenaar uit van de zichtbare vorm en kracht van rug, schouderpartij en bekken. Al gravend en knedend merkt zij dat de uitstraling en kracht van binnen ten grondslag ligt aan wat we van buiten zien. ‘Inside – Outside’ gaat over de weg naar binnen, naar de bron.
Het kunstwerk ‘Narcissus’ van Katie Klopper is in de maand maart te zien in de PEK-etalage aan de Vendelstraat. Klopper houdt zich bezig met weerspiegelingen. Weerspiegelingen geven een vervormde werkelijkheid weer, afhankelijk van het oppervlak waarin wordt weerspiegeld. De vraag is: welke werkelijkheid? Is de werkelijkheid zoals wij deze waarnemen met onze zintuigen vervormd door onze hersenen? Wordt datgene wat we waarnemen met de ogen of horen met de oren gekleurd door ons brein?
Katie Klopper reageert op het werk van Mirjam Oskam. Het outside/inside thema van Oskam inspireerde haar om in combinatie met haar eigen thema, de mythologische figuur Narcissus uit te beelden. Narcissus was een mythologische jongeling die verliefd werd op zijn eigen spiegelbeeld. Op een dag ontdekte Narcissus een bron. Toen hij zich voorover boog zag hij zijn weerspiegeling in het wateroppervlak, maar hij dacht dat het een mooie geest was die in het water leefde. Hij bracht zijn lippen naar het water in een poging om de verschijning te kussen, hij stak zijn armen uit om het beeld te omhelzen. Door de ontstane rimpeling vervormde de geliefde maar kwam terug toen het water weer kalm was. Hij kon zichzelf er niet meer toe brengen om van het water weg te kijken, hij dacht niet meer aan eten en drinken, of aan rust, enkel aan de verschijning in het water. Urenlang lag hij in verrukking te kijken naar het spiegelbeeld in de bron. De tijd verstreek en Narcissus takelde af. Hij verloor zijn kleur, zijn levenskracht. Uiteindelijk kwijnde Narcissus weg en stierf. Bij zijn geboorte was door een ziener voorspeld dat hij zou sterven als hij zichzelf leerde kennen. Op de plaats waar hij was gestorven groeide een bloem die wij nog kennen als de narcis. Narcissus is zo met zichzelf (zijn outside en inside) bezig en vervuld van eigenliefde dat hij niet ziet dat zijn zelfbeeld vervormd is.
De kunstestafette wordt tentoongesteld in de etalage van een leegstaand winkelpand aan de Vendelstraat, tegenover de achteringang van boekwinkel Boek en Bureau.
Ede Stad 5 maart 2008
Kunstwerk 15
Kunstwerk 16
Coby Huibers
In de PEK-etalage aan de Vendelstraat
is in de maand mei een kunstwerk van Coby Huibers te zien. Met haar werk ‘Bevroren
Boom’ reageert zij op de spiegelkast met bespiegelingen van Anne Idsinga.
Het geheel witte kunstwerk van Huibers
is opgebouwd uit ijzerdraad, wol en pijpenragers. De bevroren boom staat symbool
voor de overgang naar een nieuw tijdperk, waarin spiritualiteit belangrijk is.
Huibers laat zich in haar werk inspireren door groeivormen en verbindingen.
Niets staat op zichzelf, ziet zij in de wereld om zich heen.
Tegenover de complexiteit van de reflecties van Anne Idsinga plaatst Coby Huibers
de verstilling van de ‘Bevroren Boom’. Bij het maken van het object
liet zij zich al werkend leiden door het beeld zelf. Huibers wil terug naar
de oorsprong, zij zoekt naar hoe het ooit begonnen is. Haar hang naar de Tuin
van Eden is terug te vinden in al haar werk.
De kunstestafette worden tentoongesteld in de etalage van een leegstaand winkelpand aan de Vendelstraat, tegenover de achteringang van boekwinkel Boek en Buro.
Ede Stad 7 mei 2008
Ede Stad 14 mei 2008
Kunstwerk 17
Jolanda Kuiper
In de PEK-etalage aan de Vendelstraat
is in de maand juni een collier met hanger van edelsmid Jolanda Kuiper te zien.
Zij reageert met dit sieraad op het kunstwerk ‘Bevroren Boom’ van
Coby Huibers.
De witte boom die Huibers plaatste
in de Tuin van Eden, associeert Kuiper met de boom van de keuze – de keuze
tussen goed en kwaad.
Ieder mens evalueert in zijn leven wel een keer zijn of haar keuzes. Hij ‘spiekt’
als het ware door een raam naar zijn eigen beslissingen in het verleden en vraagt
zich af of ze goed waren, beter hadden gekund of anders hadden gemoeten. Het
is echter typisch menselijk om eigen beslissingen net even mooier te zien dan
dat ze in werkelijkheid misschien zijn, meent Kuiper.
De hanger heeft de vorm van een raam en kan van het collier worden afgehaald en apart neergezet. Het collier kan afzonderlijk worden gedragen en de hanger kan worden geopend. Er zitten twee acrylglaasjes in waartussen bijvoorbeeld een foto of een gedroogd bloemetje kan worden bevestigd. De hanger is van zilver met een amethist. Het collier bestaat uit zoetwater pareltjes en brokjes bergkristal. De kleur paars staat voor bezinning.
De kunstestafette worden tentoongesteld in de etalage van een leegstaand winkelpand aan de Vendelstraat, tegenover de achteringang van boekwinkel Boek en Buro. Het sieraad van Jolanda Kuiper is het één na laatste kunstwerk in de estafettereeks. Alle kunstwerken van de estafette die de afgelopen jaren zijn gemaakt, worden in de maand juli op allerlei locaties in de wijk Bospoort tentoongesteld. PEK presenteert deze speciale kunstroute in de zomerkrant van Ede Stad.
Kunstwerk 18 Ede Stad 2 juli 2008
